O JUDO
                                                                                                                                                                                                                                                        Judo jest sztuką walki wywodzącą się w prostej linii z ju-jitsu, która powstała poprzez wyeliminowanie technik groźnych dla zdrowia i życia. Twórcą systemu był prof. Jigoro Kano, który zebrał i usystematyzował stare chwyty ju-jitsu, wybrał elementy najskuteczniejsze, inne zmodyfikował i uskonalil. Jigoro Kano usunął także elementy niebezpieczne, dodając w ich miejsce nowe stworzone przez siebie. W szkoleniu zaczął przywiązywać wagę do zrozumienia ruchu, do praktycznego stosowania zasad mechaniki. Dla odróżnienia od ju-jitsu, około roku 1882, Jigoro Kano swój styl walki, nazwał Kodokan Judo.

Judo skupia swoje techniki wokół specjalistycznych form rzutów, wykorzystujących szybkość i siłę przeciwnika, w celu jego obezwładnienia. Nieodzownym elementem szkolenia judo, jest nauka skutecznego upadania (ukemi), która gwarantuje bezkontuzyjne upadki będące następstwem szybkich i silnych rzutów. Poza technikami rzutów stosowane są także techniki ne-waza (walka w parterze) - dźwignie na staw łokciowy i barkowy, duszenia oraz trzymania. Judo jest sztuką łagodną, dlatego przy tworzeniu jej podstaw Jigoro Kano wyeliminował techniki groźne dla życia (atemi waza). Już sama nazwa na to wskazuje: JU – łagodny, misterny, DO – „droga”, sposób”. Judo stało się, więc „łagodną drogą do zwycięstwa” – czyli dyscypliną sportową, walką umowną, zgodną z określonymi obowiązującymi przepisami.

 

Judo jako droga do zwinności i doskonałości opiera się na trzech głównych zasadach:

„Doskonalenie samego siebie”. W myśl tej zasady każdy ćwiczący dąży do doskonałego opanowania elementów technicznych, szuka najskuteczniejszych sposobów użycia sił fizycznych i duchowych. Zawsze cechuje go rozsądek i rozwaga, nigdy nie wykorzystuje swojej przewagi bez potrzeby.

„Ustąp a zwyciężysz” To zasada w myśl której dużej sile przeciwnika przeciwstawia się spryt i rozsądek, a także umiejętności techniczne. Każde działanie przeciwnika można wykorzystać na własną korzyść, a każda siła może zostać obrócona w stronę przeciwnika. Wykorzystuje się tu podstawy fizyki np. gdy przeciwnik Cię pcha to go pociągnij, gdy zaś ciągnie to go popchaj. Najlepiej tę zasadę opisuje starojapońskie powiedzenie, które brzmi: „Burza łamie nawet mocne dęby, giętką trzciną tylko kołysze”.

„Maksimum efektu przy minimum wysiłku”. Tej zasady uczy się już dzieci, jest ona realizowana poprzez nauczanie technik, doskonalenie ich do takiego stopnia zaawansowania, przy którym ruch nie wymaga użycia własnej siły, w pełni wykorzystuje silę przeciwnika skierowaną na ćwiczącego.

 

Judo jako sport walki stworzony został w oparciu o następujące grupy technik:
Nage waza (techniki rzutów) - obejmująca wszystkie rzuty, dzieląca się na mniejsze grupy w zależności od wykonywanego ruchu.
Katame waza (techniki chwytów) - uwzględniająca w głównej mierze techniki trzymań unieruchamiających przeciwnika na macie.
Shime waza (techniki duszeń) - stosowane do momentu poddania przez przeciwnika lub przerwania walki przez sędziego.
Kansetsu waza (techniki dźwigni) - wywierane poprzez stosowanie nacisku na główne stawy ramion.

 

Judo jest jednym z niewielu sportów walki, który doskonale wpływa na prawidłowy rozwój wszystkich cech motorycznych dzieci. Zajęcia judo wspomagają  także prawidłowy rozwój psychiki. W treningu dzieci szczególną uwagę zwracamy się na różnorodność ćwiczeń, które stanowią podstawę ogólnego przygotowania do uprawiania sportu. Trening dla najmłodszych prowadzony jest w formie zabawy, która ma przynosić dzieciom radość z wykonywanych ćwiczeń. Na treningach przerabiane są najprostsze formy technik judo, które w miarę nabierania doświadczenia przybierają bardziej skomplikowane formy (wykorzystywane na dalszych etapach szkolenia). System szkolenia młodych adeptów judo jest budowany kompleksowo, uwzględniając ćwiczenia kształtujące wszystkie cechy motoryczne dzieci. Ponadto zadaniem naszego trenera jest kształtowanie osobowości młodych sportowców. Judo znakomicie wpływa na rozwój prawidłowych postaw społecznych, uczy pracy i samodyscypliny. Ponadto naszym celem jest zapewnienie dzieciom alternatywnego sposobu spędzania wolnego czasu, a także zachęcenie ich do wieloletniego uprawiania tego olimpijskiego sportu. Nasi doświadczeni trenerzy dołożą wszelkich starań aby Wasze dzieci wyniosły z zajęć jak najwięcej uśmiechu i sprawności fizycznej.

 

Poza fizycznym aspektem rozwoju dzieci, szczególną uwagę zwracamy na:

- rozwijanie pozytywnych cech osobowości.

- kształtowanie prawidłowych postaw społecznych wobec innych.

- kreowanie poczucia tożsamości z uprawianym sportem.

- tradycję i etykietę obowiązującą w szkole judo.

- dyscyplinę i wartości naszego klubu.

- współpracę w grupie.

 

Początki polskiego Judo sięgają lat 50-tych XX wieku, kiedy to w 1957 roku powołano Polski Związek Judo, a czołówkę polskich zawodników oddano pod rękę wybitnego trenera Ryszarda Zieniawy. Gwałtowny rozwój polskiego judo zapoczątkowało zdobycie złotego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu przez Waldemara Legienia ("Czarni" Bytom), który jako jeden z nielicznych zawodników na świecie powtórzył swoją pozycję na olimpiadzie w Barcelonie. Niewątpliwie Waldemar Legień jest jednym z najbardziej utalentowanych zawodników na świecie. Kolejnym fenomenem w historii polskiego judo okazał się zawodnik AZS AWF Warszawa Paweł Nastula, który w 1991 roku zdobył srebrny medal Mistrzostw Świata, a następnie kolejny w dwa lata później. Jako reprezentant Polski trzykrotnie stawał na podium Mistrzostw Europy oraz szczyt swojej kariery osiągnął zdobywając złoty medal Igrzysk Olimpijskich w Atlancie w 1996 roku. Należy także wspomnieć o zawodniku AZS AWF Wrocław - Rafale Kubackim - który jako pierwszy z Polaków zdobył złoty medal mistrzostw świata.

 

Tekst na stronie zawiera treści zawarte w pracy naukowej. Wszelkie kopiowanie, powielanie i udostępnianie narusza prawa autorskie w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych ( Dz. U. 1994 nr 24, poz. 83) oraz dobra osobiste chronione prawem cywilnym.