O JU-JITSU
                                                                                                                                                                                                                                                                             Ju-jitsu powstało jako pierwsza sztuka walki wojennej w średniowiecznej Azji. Jej nazwa tłumaczona jest jako „sztuka ustępowania, naginania”. To właśnie z ju-jitsu rozwinęły się inne sztuki walki, takie jak judo, aikido czy karate. Obserwując w/w sztuki walki możemy wyróżnić wiele technik, które zostały zapożyczone z ju-jitsu przez twórców późniejszych systemów walki. Najwcześniejsze wzmianki historyczne o powstaniu ju-jitsu pochodzą z 720 roku z zapisu w kronice „Nihon-shoki”, która była zapisem historii wczesnej Japonii. W kronice tej zapisana była wzmianka o turnieju z 230 roku p.n.e., podczas którego niejaki Nomi-no-Sukune w finale turnieju zapaśniczego silnym kopnięciem złamał swojemu przeciwnikowi żebro, co zachęciło go do dalszego stosowania kopnięć. Dzięki temu wygrał ostatecznie cały turniej. Turniej ten dał początek japońskiej sztuce walki jaką jest sumo oraz yawara, która jest pierwotną formą ju-jitsu. Historia Japonii obfita była we wojny oraz konflikty, zwłaszcza od XII do XVI wieku, co miało znaczący wpływ na rozwój wielu odłamów sztuki walki bojowej zwanej ówcześnie bu-jitsu (jap. sztuki wojenne). Do tej sztuki walki zaliczano umiejętności władania mieczem, łukiem oraz wieloma broniami wytwarzanymi w zależności od regionu pochodzenia stylu. Jednak jak rozmaicie w Japonii powstawały style walki z użyciem broni, w przypadku gdy samuraj tracił swój miecz, musiał walczyć nieuzbrojony. Właśnie na potrzeby takich sytuacji narodziła się potrzeba opracowania systemu walki wręcz przeciwko uzbrojonemu przeciwnikowi. Tak narodził się system, który zebrał znane wcześniej techniki w jeden spójny styl walki nazwany później ju-jitsu. W toku rozwoju ju-jitsu, powstawały kolejne szkoły, które czerpały wiedzę i techniki zawarte w tej sztuce walki. Szkoły te jednak miały własny kodeks, etykę  czy historię w związku z czym na fundamentach starej szkoły ju-jitsu powstawały nowe sztuki walki, specjalizujące określone techniki i łącząc je w odrębny system walki. Tak powstały szkoły karate, aikido, taekwondo oraz judo, które charakteryzowały odmienne style walki.

 

W sportowej odmianie ju-jitsu wyróżnić następujące formy walki:

Fighting - Walki w ju-jitsu przebiegają w trzech płaszczyznach tzw. fazach. Zawodnicy rozpoczynając walkę stosują ciosy i kopnięcia, zbliżone do walki w karate. W momencie gdy jeden z zawodników przechwyci przeciwnika - przechodząc do fazy II - rozpoczyna się walka judo (na starych przepisach) w trakcie, której dozwolone są wszystkie rzuty oraz sprowadzenia do parteru. Kiedy obaj sportowcy znajdą się parterze, dążą do poddania przeciwnika, przy zastosowaniu wszelkich dźwigni na stawy rąk i nóg (bez dźwigni skrętowych), duszeń oraz trzymań. Zawodnicy stosują techniki zgodnie z uznaniem, z zastrzeżeniem ciągłości akcji. Wygrana jednego z walczących następuje na skutek zdobycia większej ilości punktów za wykonane techniki. Walka może się skończyć także przed czasem trwania walki, w przypadku, gdy jeden z zawodników uzyska trzy najwyższe noty (ippon) w trzech fazach (uderzeń, rzutów i technik parterowych).

 

Duo system - polega na prezentacji walki symulowanej, podczas której dwóch zawodników danej drużyny pokazuje sposoby obezwładniania przeciwnika. Należą do nich techniki obronne przed chwytami, objęciami szyi, uderzeniami i kopnięciami oraz atakami z użyciem broni. Stosowana technika obrony przed jednym z ataków jest dowolnie konstruowana przez zawodników w toku treningów. O wygranej danej drużyny decyduje szybkość, jakość oraz stopień trudności stosowanych technik.

 

Ne Waza - Walka Ne-Waza ju-jitsu / BJJ odbywa się głównie w parterze. Taktyka zawodników polega na sprowadzeniu przeciwnika do parteru, unieruchomieniu go i wykonaniu techniki kończącej. Technikami poddającymi przeciwników są różnego rodzaju dźwignie bądź duszenia. W sportowej odmianie BJJ nie stosuje się uderzeń. Zawodnicy BJJ walczą w kimonach, przy użyciu których mogą wykonywać większą liczbę technik obezwładniających, niż zapaśniczej odmianie jaką jest Grappling.

 

Tekst na stronie zawiera treści zawarte w pracy naukowej. Wszelkie kopiowanie, powielanie i udostępnianie narusza prawa autorskie w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych ( Dz. U. 1994 nr 24, poz. 83) oraz dobra osobiste chronione prawem cywilnym.